| Profilo di ]]]#p~u~e~n~g~g...]]]#p~*u~e*~n*~g*#[[[FotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
|
]]]#p~*u~e*~n*~g*#[[[26 marzo ขโมยจูบ!!!!!@:@ ...ตุ๊งแช่..ตุ๊งแช่..ตุ๊งแช่..ตุ๊งแช่..ตุ๊งแช่....... แต่นแตนแต๊น....... ได้สุบพะเริก งามยามดี ที่คนคนนี้จามาอัพเสปซซะที คนที่แอบลักลอบเข้ามาอ่านของเรา(แทงจัยดำอ่าดิ) เตรียมตัวอ่านได้แว้วน๊า 5555+ อ่า วานนี้มาดูกานว่า คนคนนี้จามาโม้เรื่องอารัยกาน แอบอยากรุนิดๆแร้วใช่มะอ่า ม่ายบอกหรอก ตามอ่านกานเอาเอง อ่า คนที่อ่านวานนี้อาจจะคิดว่า เอ๋ มานอารัยกาน ชื่อหัวข้อแอบลามกรึป่าว อ่า ขอบอกเรยว่าไม่ ...... อ่าวแล้วมานจาไม่ยังไงไปตามอ่านกานเองเน้ออ
....อืมม์ บางคนอาจจาคิดว่า เอ..แร้วมานไม่ลามกยังไงล่ะ แร้วคนที่มาขโมยจุ๊บส์อ่ะเปนครัย เหอๆๆเรื่องเม้าท์ชาวบ้าน สอดรุสอดเหนนี่เปนกานทุกคนเรยเน้อ แต่เอาเหอะ ยอมให้สอดรุแระกาน
เมื่อไหร่จาเข้าเรื่องซะที ยัยผึ้งนี่ คนเค้าอยากรุเรื่องนะยะ เออๆ ก้อได้ๆ อยากรุจริงๆเรย ไอพวกนี้เรียก เสร่อ ป่ะเนี่ย แต่ก้อเอาเหอะ อยากรุเราก้อใจดีบอก เอาล่ะ เลื่อนสายตาลงไปอีกย่อหน้านึงเรย ไอพวกอยากรุเรื่องชาวบ้าน
:@: อ่า มาถึงย่อหน้านี้ ก้อจาเล่าเรื่องแระนะ เรื่องมานก้อมีอยู่ว่า ว่า ว่า ว่า มันปนยังงี้ คือ คือ คือ ในขณะที่เรากำลัง เอนจอย ก่าการกินแคร็กเกอร์โฮมมี่ หม่าม๊าซึ่งปาทับอยู่ข้างๆ ก้อบอกว่า ...เอาให้แม่กินบ้างจิลูก ... แต่ด้วยความขี้เกียดตัวเปนข๊นขน อย่างเรา เราก้อเรยนั่งแปะ +อืดไม่ไปไหน แระก้อยื่นปากที่คาบแคร็กเกอร์(ที่กินไปเกือบหมดแร้ว)ให้หม่าม๊า นึกว่าแม่จะตบหัวตามปกกาติที่เคยทาม ปากดว่า หม่าม๊าอ่านะมางับแคร็กเกอร์ไปเรย พร้อมจุ๊บส์ปากเราด้วยอ่า สยองสุดๆ ขนลุกมากๆ แระก้อเสียดายที่คนมาเอาจุ๊บแรกของเราไปไม่ใช่.....(อ่าคิดเอง แต่ห้ามคิดเกินเรยน๊า) โห่ เส้าๆๆๆๆๆ เสียดายทั้งจุ๊บทั้งแคร็กเกอร์ ใครเคยเจอแม่แบบนี้มั่งอ่า ทามก่าลูกได้ ......
@:@ ไอทามแบบนี้เราก้อเคบอ่านะ ก่าลูกรักของเรา (เจ๊ชุ) แระก้ออัยขวัน เพื่อนเรา แต่ไม่ถึงขั้นอ่ะ แค่เล่นกินของแบบป้อนจากปากอ่า มานฮิตเร่นอยู่พักนึง อ่านะ ทั้งป้อนมะม่วง ทาโร่ สาระพัดขนม แต่เอาเหอะ อดทน อ่า ก้อแม่เรานี่นา
:@: แหมๆๆ เรารุทานนะ คนที่อ่านเนี่ย แอบเซงเรยอ่าดิ ว่าไม่ใช่ ก่า ....555+ ไม่มรวานซะหล่ะ เหอๆๆ เซงกานเปนแถวเรย สมน้ามหน้า55555+ สะจัยจิงๆ เอาเหอะ มาอัพไว้แค่นี้แหละ ก้อไม่มีอารัยแร้ว สุดท้ายอยากบอกทุกคนว่า มิสๆนะ รักจ้า
L^o^vE Vsd"48
17 marzo เมื่อไหร่...ซะทีนะ+++ อ่านะ มีคนรีเควสมาว่า เมื่อไหร่ พี่ผึ้งจาอัพเสปซซะที เราก้อเรยจัดให้ มาอัพทานทีเรย แบบขอปุ๊บได้ปั๊บ บริการฉับไว รับใช้พ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่าตายาย เพื่อน รุ่นน้อง ร่นพี่ ครูบาอาจารย์ รับใช้หมด ใครสั่งมานะ สั่งเรย แต่ไม่ทาม 555+ มะจิง ทามๆให้ แต่บางทีดูอารมก่อน ก้อถ้าให้มาอัพเสปซกันทุกวันก้อเซงแย่เรย มะเหนมีไรเรย วานๆก้อนอน กิน คุยโทสับ เร่นคอมมะได้ โดนแย่งตามระเบียบความเป็นพี่น้อง พี่ได้ก่อนน้องทีหลังเว่ย อ่านะ เราก้อเรยมาได้แค่บางช่วงเท่านั้น อ่า... มะรุว่าจาเขียนไรดี เอาเป็น ย้อนหลังตำนาน หน้าแตก ของพี่คนนี้ละกาน แน่อยากรุกานอ่าดิว่า พี่ที่น่ารากๆ (ลงไปฝังหม้อดินจับถ่วงน้ำ) อย่างนี้มีเรื่องหน้าแตกยับเยินก่าเค้าด้วยหรอ แหมมานก้อมีกานบ้าง คือว่า หลังจากที่เราเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พี่ของเราเนี่ยนะ บอกว่า ...แก ครูรังนี่เหมือนเป็นเจ้าชีวิตแกเรยอ่ะ ... จะเป็นจริงๆกันรึป่าว อยากรุอ่าดิลองไปฟังเรื่องนี้กานเรยดีก่านะ ว่าจิงมะเชื่อได้ป่าว หน้าแตกตรงไหน อ่าพร้อมกานยัง พร้อมนะ แน่จัย งั้นเลื่อสายตาลงไปอ่านย่อหน้าต่อไปได้เรย
+++ เอาล่ะพร้อมนะ จาเล่าแร้ว เรื่องก้อมีอยู่ว่า ว่า ว่า ว่า ไรหว่าลืมอ่ะ ระลึกชาติแปปนึง คนความจำสั้นก้องี้ นึกแปปนึงนะ...... อ่อใช่ๆ ขี้ออกแระ เอ๊ย คิดออกแระต่างหาก (แอบตลกมะ) อ่าโม้มากเรยมะรุเรื่องกันซะที เรื่องมานก้อมีอยู่ว่า ว่า ว่า ว่า ว่าจะเล่าแร้วเนี่ย ตั้งใจอ่านกันหน่อย แอบหงุดหงิดกานป่ะเนี่ย อ่อ ฟังๆ ก้อคือวันนั้น เราซึ่งมีความรับผิดชอบน้อยมากในการเปิดร้าน หมอพาสา เราเห็นว่าไม่มีใครมาเข้าในร้านเรยซะคนนอกจากพวกหมอๆด้วยกัน เราก้อเรยเฉไฉตามระเบียบ เข้าๆออกๆ ห้อง ก้อมานไม่มีไรทามนี่นา ก้อเรยไปนั่งจ่อม+อืดที่หน้ารีสอร์ท เรียกซะเก๋ แต่ป่าวเรย มานคือหน้าห้องน้ำเหม็นฉึ่งนั่นเอง เราก้อไปนั่งสนทนาพาเพลินก่าน้องสุด ของสุดของสุดของสุดที่รักที่รักที่รักของเรา เว่อร์ขนาดนี้รุแล้วอ่าดิ ว่าคือ น้อง น้อง น้อง น้อง รักของเรา ชื่อว่า มะเหมี่ยวนั่นเอง รักมากๆเรยนะ เผื่อไม่รุกาน แต่คงจารุกานเบื่อแร้วชะมะอ่า เอาน่าอดทนก้อคนมันรักนี่นา แบบน้องนะเว่ย ห้ามคิดแบบอื่น อ่าวเล่าถึงไหนแร้วนี่ โม้แตกจริงๆเรย อ่อ หลังจากที่คุยเร่นๆกาน เราก้อแวะกลับห้องหมอบ้างเพื่อไม่ให้เป็นที่น่าสงสัย ฉลาดมะ ไม่ต้องชมก้อได้คนมานรุตัว 555+ เอ๊ย ต่อๆ แระเราก้อกลับมาใหม่ คราวนี้ก้อดัน อุดตาหริด เสร่อมากๆๆ เข้าไปในห้องน้ำชาย โดยที่มะรุว่ามีคนอยู่(ก้อเค้าอยู่ในห้อง เรามองไม่เหนนี่นา) เข้าไปก่าฮันนี่ของเราเอง จากนั้น จากนั้น จากนั้น ไอน้องเต่าน้อย (ไอพิม) มันก้อดันปิดประตูซะงั้น โอ้... ทีนี้จะทามงัยดีล่ะนี่ ด้วยความที่อยู่ในมาดของความเป้นหยิง ก้อเรยดันประตูแบบหยิงๆไป แต่ทว่าหลังจากนั้นก้อมีเสียงตะโกนว่า ... ไอผึ้ง ครูรังเรียกแกด่วน ... อ่าวทีนี้หล่ะ เวนละตูทามงัยดีวะ ครูเรียก เราก้อโดนขังในห้องน้ำ ทัมงัยดี ในตอนนี้เราพายายามใช้แรงเพิ่มขึ้นแต่รักสาความเป็นหยิงอยู่นะ แต่เมื่อไม่ได้ผลเราจึง สละความเป็นหยิงซะ โดยเรียกวิญญาน ทอมมาเข้าสิง ถลกกระโปรงขึ้นอย่างไม่อาย (หน้าด้าน) ถีบประตูอย่างเต็มแรง(จิงๆก้อออมอยู่เล็กน้อย) จนที่ล็อกมันกระเด็นไปเรยแร้ว เราก้ออาศัยฝีเท้าเร็ว (ใช้บ่อยในการหนีหนี้) วิ่งเข้าห้องหมอพาสา หายไปกับสายลม ปล่อยให้เด็กที่นั่งกันแถวนั้นตกตะลึงกับแรงอันมหาสาน (แรงควาย) จนมีคนเอ่ย(ฮันนี่เองน่ะแหล่ะ) ขึ้นมาว่า แรงควาย โอ้ พระเจ้าโดนเดกด่า แต่ช่างมาน เราวิ่งไปหาครูรัง ครูถามว่าไปไหนเราก้อเรยบอกว่า ไปห้องน้ำมาค่ะ (กลับสู่ความเป็นหยิง) เรามะได้โกหกครูนะ เราไปห้องน้ำมาจริงๆ โดนขังอีกต่างหาก และหลังจากนั้น เราก้อนังเสียใจ โอ้วไม่นะ เจ็บเท้า(ตีน) ชิปเรย ก้อเร่นถีบซะที่ล็อกกระเด็นก้อสมควรอยู่หรอกนะ
+++ พอเล่าเรื่องนี้ให้พี่ฟัง พี่ก้อเกิดอาการขำๆ(ฮาแตก) บอกว่าครูรังคือเจ้าชีวิต เรียกเป็นไม่ได้ ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ก้อต้องฝ่าฟันไปหาครูให้จงได้ เรื่องที่เล่ามาเนี่ย ไม่ได้โม้เรยนะ มานเกิดขึ้นจิงๆ พูดแล้วก้ออายตัวเอง ที่ไม่อาจรักสาความเป้นหยิงให้ยั่งยืนได้ แต่มันอยู่ในยามจำเป็นนะ เรยต้องอันเชิน วิญญานทอมมาสิงร่าง เอาเหอะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมะบ่อย นานๆที แค่ซัก 2-3 ชั่วโมงมานก้อเกิด อานนี้ก้อเว่อร์ไป นานๆทีจิงๆไม่บ่อยหรอก คนอย่งเราไม่ยอมเสียฟอร์มง่ายๆหรอก มานต้องมีมาด น้องที่รุเรื่องก้อเหยียบ(ให้แซด) ไว้ด้วยนะ เด๋วเรื่องมานแพร่งพรายแร้วเราจะเสียหาย เอาล่ะก้อมาอัพเสปซละ แบบขำๆ หวังว่าคนที่อ่านจาเกิดอาการแบบพี่ของเราเน้อ จบดีก่าก่อนที่มานจาเกิดเรื่องไรอีก
+++ สุดท้ายนี้อยากบอกว่า ว่า ว่า ว่า .....
รัก วีเอสดี 48 มากค่า
08 marzo ทามงายดีอ่า...** เซงๆอ่า อยู่ก่าบ้าน คิดถึงเพื่อน คิดถึงทุกคนมากอ่า อยากเจอจังเรย แต่คงม่ายมีวันนั้น เร่นไปคนละทิศละทางเรย นี่เส้ามากๆ เพื่อนที่รักหายไปกันหมด จู่ๆก้อหายไป หายไปเรย หายไปก่าสายลม จาเจอกานอีกมั้ยอ่า ชาติเนี้ย ทามมายมีเจอต้องมีจากด้วยอ่า
**แต่มองอีกแง่นึงก้อดี จากๆกันจะทามให้คนเราคิดถึงกันมากขึ้นใช่มะอ่ะ ใช่ดิ ตอนเราอยู่ รร. ก่าเพื่อน ไม่เคยคิดถึงเรย แต่พอจากไปไม่เท่าไหร่ ไม่กี่วันแร้วก้อเหงาจาตาย ความห่างทามให้คิดถึงจิงๆวุ้ย ......
** แต่เส้าเรื่องอ่ะ ตัดจัยไม่ได้ คิดถึงอยู่ได้ ทั้งๆที่รุว่าจาไม่เจอกันก้อยังไม่เลิกคิดถึง ห่างไม่กี่วันก้อคิดถึงอยู่ได้ แล้วถ้าห่าง 2 ปีจาไหวหรอ ก้อคิดๆอยู่เหมือนกัน ทามงายดีอ่า พยายามตัดใจตั้งแต่วันนี้ ว่าจะไม่สน ไม่แคร์ แต่ทามไม่ได้เรย ถลำลึกเกินไปแร้วอ่ะ ความรุสึกตอนแรกก้อเฉยๆ ไหงไปๆมาๆ เอาซะถอนตัวไม่ขึ้น ทามงัยดี ทามอย่างเดียว คือทามจัย เซงๆๆๆๆๆ
***ทุกอย่างนั้นยังมีแปรเปลี่ยนไป แต่ฉันจะมีแค่เธอในใจ มีแต่
เทอ ในใจ ........ เหมือนดวงตะวัน ***
********** vsd"48 for ever ******** 05 marzo คิดถึง... เซงอ่ะ เกิดอารัยขึ้นกับชีวิตเราเนี่ย ก่อนปิดเทอมนะ คิดว่า เมื่อไหร่จะปิดเทอมก่าชาวบ้านซะที เซงชีวิต ที่มีแต่การเรียน แต่พอปิดเทอมเอาเข้าจริงๆ ก้อเซงๆ เหงาๆ ซะงั้นอ่ะ คิดถึงชีวิตที่มีเพื่อน
คิดถึงชีวิตที่มีรุ่นน้อง
คิดถึงชีวิตที่มีคำบ่นสารพัดลอยมาจากปากครู
คิดถึงชีวิตที่ต้องแอบหลับในห้องเรียน
คิดถึงชีวิตที่ต้องลักลอบ จิกขนมใต้โต๊ะ
คิดถึงชีวิตที่ต้องแหกขี้ตามาแต่เช้าไปลอกการบ้านเพื่อน
คิดถึงชีวิตที่ต้องรีบมา รร. เพื่อนรอพบใครบางคน
คิดถึงชีวิตที่สนุกสนานที่ได้แกล้งเพื่อน
คิดถึงชีวิตที่มีเพื่อนมาคอยปลอบใจ
คิดถึงชีวิตที่มีรอยยิ้มและน้ำตาไปกับเพื่อนๆ
คิดถึงชีวิตที่มีเสียงหัวเราะและเสียงทะเลาะกับเพื่อน
คิดถึงชีวิตที่มีการแก่นแย่งอาหารกันภายในโต๊ะ
คิดถึงชีวิตที่มีการหยอกล้อ กลั่นแกล้งเพื่อน
คิดถึงชีวิตที่มีการส่งจดหมายรักให้เพื่อน ในห้องขณะที่ครูสอน
คิดถึงชีวิตที่มีมุขตลก แป้กๆ ของครูที่พูดเพื่อนให้ผ่อนคลาย
คิดถึงชีวิตที่อาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆแต่อบอุ่นมาตั้ง 13 ปี
คิดถึงชีวิตที่มีกฏเกณฑ์มาบังคับให้อยู๋ในกรอบ
คิดถึงชีวิตที่มีการไปเข้าค่ายทั้งของชั้นและของศาสนา
คิดถึงชีวิตที่มีกีฬาอันแสนสนุก และทำให้อับอายด้วยความเปิ่น
คิดถึงชีวิตที่มีรุ่นน้องที่คอยให้กำลังใจและอยู่เป็นเพื่อนเมื่อเหงา
คิดถึงชีวิตที่มีน้องรักมาคอยเช็ดน้ำตาและปลอบใจเมื่ออ่อนแอ
คิดถึงชีวิตที่มีคนที่รักอยู่คอยเอาใจ ทาเลาะ งอนและเราต้องไปตามง้อ
คิดถึงชีวิตที่เสล่อๆไปช่วยปั๊ปเป็นโค้ชแชร์
คิดถึงชีวิตทั้งชีวิตที่อยู่ในรั้ววาสุและมีทุกสิ่งที่ดีดีมาตลอด
คิดถึงชีวิตที่มีความรัก ความห่วงใย จากเพื่อน รุ่นน้อง ครู
และสุดท้ายคิดถึงเหตุการณ์ทุกอย่างที่ทุกคนทำให้เราได้เรียนรู้ถึงคำว่า เพื่อน ที่แท้จริง
 แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ ที่เห็นใครร่ำลาจากกันด้วยการร้องไห้ แต่บัดนี้ เมื่อเราต้องไป ก้อถึงวันที่ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร
*เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่ ซึ่งอาจไม่มีใครเข้าใจเราได้เหมือนเพื่อนคนเดิม
** กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคน มาเข้าใจต้องใช้เวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝัน แต่ความจริงนั้นเรายังอยุ่เคียงข้างกัน ดั่งวันวาน...
วันนี้ฉันมาบอกลา ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ
อยากบอกเทอ บอกเทอด้วยใจ ว่ารักเราจะมีให้กันอย่างนี้เรื่อยไป
แม้วันเวลา จะพรากเราให้ห่างกันไกลแสนไกล แต่หัวใจ เรายังคงอยู่ใกล้เสมอไป
 ทุกอย่างนั้นยังมีแปรเปลี่ยนไป แต่ฉันจะมีแค่เทอในใจ มีแต่เทอในใจ เหมือนดวงตะวัน
 รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก จะกี่ทีกี่ทีก้อรัก เพื่อนทูกคนเหมือนเดิม...
Love vsd"48 .... |
Nessuna categoria in uso.
|
|||||
|
|
